بالاخره بعد از دو سال و کلی پیگیری و هی ایمیل زدن، مقاله ام امروز آنلاین شد و من دیگه کلا خیالم راحت شد لبخند. منم به استادم ایمیل زدم و لینک مقاله رو براش فرستادم که خوشحال بشه لبخند. آخه می دونم که واقعا خوشحال میشه، حتی میتونم چهرشو تصور کنم که چقد وقتی می خنده مهربون تر میشه.

گفتم خوشحال میشه نه که فک کنین از چاپ شدن مقاله خوشحال میشه ها، نه. کلا آدم مهربونیه. از خوشحالی دانشجوهاش خوشحال میشه. از اینکه می بینه دانشجوهاش مقاله ای چاپ کنن و بالاخره نتیجه ی زحمتاشونو یه جایی چاپ کنند که هدر نره خوشحال میشه. چقدر خوبن این استادای خوب لبخند.