دیروز یه ایمیلی دریافت کردم (که من تو bcc بودم. برای همسر هم این نامه اومده بود، نمی دونم برای چند نفر دیگه هم ارسال شده)، نوشته بود یه نفر هست که می خواد برای فلان رشته برای دکترا یا ارشد آلمان اقدام کنه و الان داره تو کشور دیگه ای درس می خونه. اگه می تونین کمکش کنین، به همین ایمیل جواب بدین.

از قضا رشته اش با من یکی بود. منم ایمیل زدم گفتم من می تونم کمکشون کنم. ولی اطلاعاتی که دادین خیلی ناقصه. ایمیل منو بهشون بدین تا مستقیم صحبت کنیم.

طرف ایمیل زد و ایمیل طرفو به من داد. منم ایمیل زدم به اون بنده خدا که اگه سوالی داری بپرس. خلاصه چند بار به هم ایمیل دادیم و من راهنماییش کردم.

تو ایمیل آخرم، با خودم گفتم حالا که می خواد اقدام کنه، بذار بهش بگم من یه فایلی از لیست استادایی که بهشون ایمیل زدم دارم، اگه میخوای برات بفرستم.

قبلش گفتم بذار ببینم فایله هست هنوز، دارمش؟ اصلا به دردش می خورده با توجه به شرایط و گرایش و چیزایی که گفته.

نگاه کردم، فایله رو هنوز داشتم. همین طوری داشتم اسکرول میزدم ببینم چیا رو توش یادداشت کردم یا چیا بهم جواب دادن ( آخه استادایی که بهم جواب به درد بخوری داده بودنو جواباشونو کپی کرده بودم ) که چشمم خورد به اسم یکی از استادای دانشکده. نگاه کردم دیدم جواب داده بوده بهم و گفته من الان دانشجو نمی گیرم.

گفتم بذار ببینم به استاد الانمم ایمیل زدم اون زمان یا نه. سرچش کردم. اسم اول بود. هیچ وقت هم جوابمو نداده بود.

---

جواب همدیگه رو بدیم. تا جایی که می تونیم به هم کمک کنیم. دنیا خیلی کوچیکه. یه جوری رفتار کنیم که اگه همین فردا همین آدمی که چندین کیلومتر از ماه دوره جلوی راهمون قرار بگیره بتونیم با یه لبخند تو چشاش نگاه کنیم لبخند.