قبلا که کتاب مقامات العلیه رو می خوندم یاد گرفتم (و احتمالا نوشتم) که فرق عُجب با تکبر اینه که تو حالت اول آدم دچار خودپسندیه، مستقل از اینکه کس دیگه ای وجود داشته باشه یا نه، اما تو حالت دوم آدم خودشو از کس دیگه ای برتر می دونه. یعنی صفت تکبر نسبت به دیگران معنی پیدا می کنه، اما صفت اول رو آدم می تونه همیشه داشته باشه، حتی وقتی خودشو با کسی مقایسه نمی کنه.

الان تو کتاب اخلاق ناصری یاد گرفتم که توصیف دیگه ای از تفاوت این دو تا صفت این میشه که تو عُجب آدم به خودش دروغ میگه (و خودش رو بالاتر از اون چیزی که هست می دونه) ولی تو تکبر آدم به دیگران دروغ میگه (و خودش رو برتر از اونا نشون میده، هرچند که قلبا ممکنه خودش هم به اون تعریفایی که از خودش می کنه معتقد نباشه).