دیگه از کارای درسیم اینقدر خسته شدم که گفتم یه کمی کتاب بخونم، یه کمی نشستم کتاب مفتاح الفلاح رو خوندم.

شنیدین میگن توی نماز باید خشوع داشت، مثلا قرآن "الذین هم فى صلوتهم خاشعون" رو جزو صفات اهل ایمان می شمره.

میدونین یعنی چی؟

این کتاب این طوری توضیح داده:

 در صحاح  وارد است که : خشع ببصره اى غضه ، یعنى "خشوع به چشم به معنى بر هم نهادن چشم است و باز داشتن آن از مشاهده محسوسات".پس

خشوع به دل کنایه از فارغ داشتن آن است از خیالات و افکار و

خشوع به اعضا کنایه از به آرام داشتن آن و مانع آمدن از حرکات و سکنات عبث است.


روایت شده از شیخ ابو على طبرسى در کتاب مجمع البیان  پیامبر مردى را دیدند در اثناى نماز با ریش خود بازى مى کرد فرمودند: "اما انه لو خشع قلبه لخشعت
جوارحه"، یعنى "هر آینه اگر خشوع مى داشت دل او، هر آینه جوارح و اعضاى اوخشوع مى داشت " یعنى حرکتهاى عبث نمى کرد.

---

فکر کنم با این حساب ما کلا هرگز به عمرمون یه نماز با خشوع نداشتیمنیشخند

---------------

حالا فرق خضوع با خشوع می دونین چیه؟

شیخ کفعمى در کتاب لمع البرق فى معرفه الفرق  گفته : فرق میان خشوع و خضوع آنست که خضوع مخصوص به جوارح و اعضاست ، و خشوع هم در دل است و هم در جوارح و اعضا.