یه چند وقته هی قرآن می خونم می خوام بیام یه سری آیه هاشو بنویسم، هی میگم ولش کن. حالا گفتم بیام رسالتمو انجام بدم نیشخند:

لاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ یَفْرَحُونَ بِمَا أَتَواْ وَّیُحِبُّونَ أَن یُحْمَدُواْ بِمَا لَمْ یَفْعَلُواْ فَلاَ تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفَازَةٍ مِّنَ الْعَذَابِ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ

البته گمان مبر کسانى که بدانچه کرده ‏اند شادمانى مى ‏کنند و دوست دارند به آنچه نکرده ‏اند مورد ستایش قرار گیرند قطعا گمان مبر که براى آنان نجاتى از عذاب است [که] عذابى دردناک خواهند داشت (متن و ترجمه از اینجا).

امیدوارم هیچ وقت جزء این دسته ی بالا نباشیم.

--

مَّا یَفْعَلُ اللّهُ بِعَذَابِکُمْ إِن شَکَرْتُمْ وَآمَنتُمْ وَکَانَ اللّهُ شَاکِرًا عَلِیمًا

خداى را با عذاب شما چه کار، اگر سپاس گزارید و با ایمان باشید؟ و خدا سپاسدار و داناست (ترجمه از اینجا).

(آدم گاهی وقتا دلش برا خدا هم می سوزه، وقتی میگه آخه من چیکار به کار شما دارم که فک می کنین میخوام الکی عذابتون بدم؟)