یه مدت بود خیلی رفته بودم تو خط دعا و این چیزا. آخه میدیدم این همه دعا، هر کدومو واسه یه مناسبتی میگن بخونین. بعد واسه هر مناسبتی که نگاه می کنی می بینی صد تا دعا هست که هر کدوم چند ساعت وقت میخواد. مثلا یکی گفته هزار بار فلان ذکرو بگین، یکی گفته 70 بار فلان چیزو بگین. دیدم این جوری نمیشه، بالاخره حتما یه سری ذکر و دعا هستن که گفتنشون بیشتر توصیه شده. اصرار داشتم ببینم بالاخره در حالت کلی چه ذکری گفتنش بهتره. خیییییییییلی گشتم. یه عالمه کتاب دانلود کردم از آدمای بزرگ، مثل شیخ بهایی. هر کدوم یه عالمه حدیث آورده بودن که فلان امام گفت اینو بخونین، فلان امام گفت اونو بخونین ولی بالاخره اینا باید یه چیزای مشترکی میداشتن دیگه.

کلی گشتم دنبال یه ذکر ساده که همه روش اتفاق نظر داشته باشن (به دلیل تنبلی بنده در گفتن اذکار گفتن طولانی و حفظ کردن اذکار جدیدنیشخند). نتیجه اش خیلی جالب بود!

ذکری که بیشترین توصیه رو داشت بین همه ی کتابایی که من پیدا کردم این بود:

بسم الله الرحمن الرحیم!

از اون موقع این ذکرو خیلی دوست دارم، بیکار میشم با خودم اینو تکرار می کنم.