یکی از فرهنگ های آلمانی ها که توی روزای اول خیلی خیلی به چشم ما ایرانی ها میاد، اینه که گلاب به روتون هر وقت دلشون میخواد دماغشونو فین می کنن!! اصلا هم مهم نیست کی کنارشونه، با کی دارن صحبت می کنن، طرف استاده، دانشجوئه یا هرچی.

نکته ی جالبش اینجاست که چون از بچگی این کارو کردن، مهارت خاصی دارن و یه جوری این کارو می کنن که آدم احساس می کنه هوایی که داره از بینیشون خارج میشه الان صد کیلومتر سرعت دارهنیشخند. بعضی وقتا که آدم مثلا حواسش نیست کسی کنارشه و ایشون به طور اتفاقی با فین کردن اعلام حضور می کنن، آدم دو متر می پره هوا!

نمی تونم بگم این فرهنگ خوبه یا نه. به نظر من اقتضای آب و هواشونه. از بس هوا سرده، همیشه باید این کارو بکنن و براشون راحت نیست که هر دو دقیقه پا شن برن دستشویی که! شاید به این خاطره که این کار مجاز حساب میشه و جزئی از فرهنگشون شده. ضمنا این کار مختص آدمای سرما خورده نیستا! همه این کارو می کنن. حتی سر کلاس وقتی استاد داره درس میده! یا مثلا سر ارائه ی همین استاد مدعو محترم!!!

فقط چیزی که به ذهن من رسید این بود که امیدوارم توی آمریکا هم این فرهنگ وجود داشته باشه، وگرنه چه بسا استاد این کارو زشت یا حتی توهین تلقی کنهچشمک.

----

یه فرهنگ دیگه ی آلمانی ها اینه که وقتی میخوان کسی رو تشویق کنن می زنن به میز! مثل وقتی که آدم می خواد در بزنه، یعنی با بندهای انگشتشون می زنن به میز. نمی دونم چرا، ولی فرهنگ دست زدن و کف زدن ندارن. مثلا طرف ارائه اش تموم میشه می زنن به میز، حتی کلاس هم که تموم میشه، می زنن به میز!

حالا تناقضش وقتیه که یه استادی از یه کشور دیگه میاد، که نصفی ها میزنن به میز، نصفی ها کف می زنن.

حتی یه بار یه استادی ارائه داشت، فکر میکنم مال انگلیس یا استرالیا بود، ارائه اش تموم شد، گفت خب تموم شد می تونین تشویقم کنینچشمک همه شروع کردن زدن به میز، بنده خدا از تعجب یهویی چشاش گرد شد! پرسید این الان تشویق بود؟!!!