یه حدیث دیدم توی کتاب 110 سرمشق از سخنان حضرت علی که به نظرم خیلی جالب اومد:

رَحِمَ اللَّهُ امْرَءً غالَبَ الْهَوى‌، وَ افْلَتَ مِنْ حَبائِلِ الدُّنْیا
رحمت خداوند بر انسانى که بر هواى نفس پیروز گردد و از دام‌هاى دنیا خویش را نجات دهد

ادامه ی کتاب ویژگی های دام رو نوشته که خوندنش خالی از لطف نیست:


ویژگى‌هاى دام


1-  مخفى بودن آن تا جلب توجّه نکند و شکار بدون توجّه و بر اثر غفلت اسیر آن گردد.
2- محکم باشد بودن دام به طوری که شکار پس از گرفتارى در آن نتواند خود را برهاند و فرار کند.
3- سومین ویژگى آن است که اطراف دام با طعمه‌هایى جلب توجّه کند، هر چند باید خود دام مخفى و پنهان باشد؛ دانه‌هاى اطراف دام مرغ‌ها و پرنده‌ها را فریب مى‌دهد و آن‌ها را گرفتار مى‌سازد.


دام‌هاى دنیا نیز این خصوصیّات را دارد.

یکى از دام‌هاى دنیا حُبّ مقام است که از اوّل بچگى تا آخرین لحظات عمر، در دل انسان‌ها وجود دارد. هر چیزى دوران خاصّى دارد.

ولى علاقه به مقام در سراسر عمر انسان، همراه اوست. و گاهى از اوقات این دام مخفى است؛ در لباس خدمت به همنوعان، خدمت به انقلاب و دین، احساس مسؤولیّت شرعى و مانند آن خود را پنهان مى‌کند. دانه‌هایى هم در اطرافش ریخته شده که جلب توجّه مى‌کند؛ استفاده از نعمت‌هاى الهى، ضرورت‌هاى زندگى، حفظ آبرو، امکانات بیش‌تر، آرامش روح، تفریح بهتر و مانند آن، دانه‌هایى است که اطراف آن ریخته شده است.

و عجیب این که این دام بسیار محکم است و رهایى از آن براى گرفتارانش بسیار مشکل.


یکى دیگر از دام‌ها عبادت بى‌تفکّر است، در این نوع از عبادت آهسته آهسته ریا شروع مى‌شود و کم کم منتهى به عُجب مى‌شود، چنین شخصى خود را از همه بهتر و سرآمد امّت و شفیع یوم المحشر تصوّر مى‌کند! کار به این جا ختم نمى‌شود، بلکه آن قدر عقل او اسیر مى‌گردد و هوى و هوس امیر، که از خداوند هم طلب‌کار مى‌شود!