از کتاب تاریخ طبری، جلد هفتم:

گوید: آنگاه اسیران را پیش یزید آوردند، علی بن حسین نیز با آنها بود.

یزید گفت: علی! بگو ببینم.

علی بن حسین این آیات را بخواند:

ما اصاب من مصیبه فی الارض و لا فی انفسکم الا فی کتاب من قبل ان تبراها، ان ذلک علی الله یسری. لکیلا تاسوا علی ما فاتکم و لا تفرحوا بما اتاکم و الله لا یحب کل مختال فخور.

یعنی: هیچ مصیبتی به زمین یا نفوس شما نرسد مگر پیش از آنکه خلقش کنیم در نامه ای بوده که این برای خدا آسان است. تا برای آنچه از دستتان رفته غم مخورید و از آنچه به دستتان آمده غره مشوید که خدا خودپسندان فخر فروش را دوست ندارد.

یزید نیز این آیه را خواند:

ما اصابکم من مصیبه فبما کسبت ایدیکم و یعفوا عن کثیر

یعنی: هر مصیبتی به شما رسد برای کارهایی است که دستهایتان کرده و بسیاری را نیز ببخشد.

----

اینو برای این نوشتم که اگه دو تا آیه بلدیم، فکر نکنیم خیلی بارمونه! یزید هم آیه می خوند و با قرآن جواب امامو می داد!!