از کتاب مقامات العلیه:

در حدیث نبوى صلى الله علیه و آله و سلم است که هر گاه مؤ منى بدون عذر شرعى دروغى بگوید، هفتاد هزار فرشته بر او لعنت میکنند و از دل او گندى بلند مى شود تا بعرش میرسد و حقتعالى بسبب آن دروغ گناه هفتاد زنا بر او مى نویسد که آسانترین آنها زنائیست که با مادر خود کرده،

و از اخبار دیگر مستفاد مى شود که مؤمن دروغگو نمى باشد، و بنده مزه ایمان را نمى یابد تا دروغ را ترک کند،

و دروغ روزى را کم مى کند، و دروغ بدتر از شراب است و حال آنکه کلید قفلهاى معاصى شرابست ، و از حضرت عسکرى (علیه السلام ) مروى است که جمیع اعمال خبیثه در خانه ایست و کلید آن خانه دروغست.

مخفى نماند که دروغهاى بسیار میباشد که غالب مردم به آن مبتلا میباشند و آنرا سهل میدانند و از مفاسد آن غفلت دارند.... مانند تکلم کردن به بعضى فقرات نماز و ادعیه و مناجات چون گفتن ((وجهت وجهى للذى فطر السموات و الارض )) و گفتن ((ایاک نعبد و ایاک نستعین )) و نحو اینها، در وقتیکه دل از این مطالب بى خبر و در کوچه و بازار و دکان به صد هزار فکر بى اثر مشغول باشد.

 

خدا زان خرقه بیزار است صد بار

که صد بت باشدش در آستینى

 

و بدانکه : امثال این دروغها بسیار است بخصوص در دعاها، و اکثر مردم به آن مبتلا میباشند آیا ندیده اى در سحرهاى ماه مبارک رمضان بعضى ها را که دعاى ابى حمزه مى خواندند در حالى که مشغول بشرب دخان و قهوه و صحبت با رفقا و خنده بودند، و بکمال سرعت آن دعاى شریف را که از جمله فقرات آن تکرار ((ابکى : ابکى :))است مى خواندند! پس اى عزیز من ! بپرهیز از دروغ گفتن . و در وقت نماز و دعا و مناجات با قاضى الحاجات توجهى پیدا کن و ببین با که تکلم میکنى و راز دل با که میگوئى ، اگر با یکنفر مخلوق تکلم کنى چگونه خود را متوجه به او میکنى ، پس معامله تو با خدا العیاذ بالله به قدر یک مخلوق ذلیلى هم نیست ؟ زهى جهل و نادانى.

... بسیارى از آفات از غیبت و بهتان و دروغ و شماتت و سخریه و جدال و مراء و مزاح و تکلم به فضول و فحش و غیرها از مفاسد زبان است و ضرر این عضو به انسان زیاده از سایر اعضا است ... و از حضرت صادق (علیه السلام ) منقولست که : هیچ روزى نیست مگر اینکه هر عضوى از اعضاء بزبان خطاب میکنند و میگویند ترا قسم میدهیم که ما را بعذاب نیندازى ...

 

و ضد همه آفات زبان خاموشى است ، که صاحب آن در نظر همه کس عزیز و محترم است.