از کتاب مقامات العلیه:

درباره ی کوتاه کردن آمال و آرزوها:

مروى است که هیچ خانواده اى نیست مگر آنکه ملک الموت شبانه روزى پنج مرتبه ایشان را بازدید مى نماید و عجب است از آدمیزاد خیره سر یقین به مرگ و رفتن در قبر دارد و از خواب غفلت بیدار نمى شود و در فکر کار آنجا نمى باشد

خانه پرگندم و یک جو نفرستاده بگور

غم گورت چو غم برگ زمستانى نیست

 

 

پس بر هر طالب نجاتى لازم است که هر روز گاهى مردن را یاد آورد و زمانى متذکر گردد حال امثال و اقران و یار و دوستان را که از دنیا رفته و در وحشت آباد گور تنها خفته اند یاد آورد صورت و هیئت آمد و شد ایشان را فکر کند که حال چگونه خاک صورت ایشان از هم ریخته و اجزاى ایشان در قبر از هم پاشیده زنانشان بیوه و گرد یتیمى بر چهره اطفالشان نشسته و خانه ها از ایشان خالى مانده و نامشان از صفحه روزگار برافتاده پس یک یک از گذشتگان را بخاطر گذراند و ایام حیات و خنده و نشاطشان را یادآورى نماید و امید و آرزوها و سعى ایشان را در جمع نمودن اسباب زندگانى تصور نماید.

---

در مورد گناهکاری و اصرار بر معاصی:

جناب امیرالمؤ منین (علیه السلام ) فرمودند که دندان خود را بخنده ظاهر مساز و حال آنکه اعمال قبیحه از تو صادر شده و شب ایمن مخواب و حال آنکه گناه از تو سر زده باشد.