اینی که می خوام بنویسم نمی دونم فرهنگ شخصیه، یا قانونه یا فقط یه رفتار انسانی! برای همین یه علامت سوال گذاشتم توی عنوان.

اون روز که رفتیم شوفا بگیریم از یه شهر دیگه، تا اون شهر حدود یه ربع، بیست دقیقه راه بود، اونم با قطار محلی. وقتی می خواستیم سوار بشیم یه خانومی هم می خواست سوار بشه که نابینا بود. البته حالت چشماش و پلک زدنش کاملا عادی بود و اگه عصای سفید توی دستش نبود، آدم متوجه نمیشد که نابینائه. داشت با یه آقایی که مسئول قطار بود صحبت می کرد و در واقع اون آقا کمکش کرد که سوار قطار بشه، روی یه صندلی نزدیک در نشوندش و بعد رفت بیرون.

وقتی رسیدیم شهر مقصد، خب مسلما همه بلند شدن که پیاده بشن. همین که در باز شد، درست جلوی همون دری که اون خانم سوار شده بود (ما هم همون دور و برا نشسته بودیم)، یه آقایی که مسئول قطار بود ایستاده بود. بلند سلام کرد و به اون خانومه کمک کرد که از قطار بیاد پایین. یعنی دقیقا برای کمک کردن به اون خانومه اومده بود.

ما نفهمیدیم آیا اون مسئول قطار زنگ زده و به مسئولین این یکی ایستگاه سپرده که یه همچین کسی توی این واگن هست و بهش کمک کنن؟ آیا این کار وظیفه بوده؟ یا طرف با مرام شخصی خودش این کارو کرده؟ یا خانومه ازش خواسته بود زنگ بزنه و هماهنگ کنه؟ یا دلایل دیگه ای داشت ولی به هر حال خیییییییلی کار قشنگی بود، ما که واقعا لذت بردیم از این حرکت، خیلی کارشون درست بودلبخند.