یکی از ویژگی های من اینه که هر آهنگی که گوش میدم، دقیقا با کل محیطش میره تو ذهنم! یعنی وقتی بعدا یه آهنگی رو می شنوم دقیقا می تونم بگم من اینو فلان ترم دانشگاه که بودم یا فلان سال دبیرستان که بودم گوش می دادم، و حتی کل فضای اتاقی که توش اینو گوش می دادم، حسی که اون زمان با گوش دادنش داشتم، دوستایی که اون زمان باهاشون در ارتباط بودم هم میاد تو ذهنم!

همین حسو راجع به هر مدل آهنگی دارم، حتی اگه اون یه آهنگ ترتیل قرآن باشه.

الان که دوباره ماه رمضون شده، دقیقا داره یادم میاد که پارسال این موقع من یه تیکه از سوره ی بقره رو انقد با یه آهنگ ترتیل گوش دادم که حفظ شدم (لینکش اینجا هست).

پارسال هوا خیلی خیلی گرم بود موقع ماه رمضون، الان که دوباره این لینکو گوش میدم، کاملا تمام فضای اون روزا یادم میاد، گرماش، مسجد ترکها، ساعت های رفت و آمد همسر، اینکه یه بار رفته بودم ایستگاه قطار که از اونجا با همسر برگردم و تمام مدت انتظارو همش این آیه ها رو می خوندم، حتی اینکه این قسمت قرآنو بوک مارک کرده بودم تو قرآن گوشیم، اینکه تو ایستگاه اتوبوس که منتظر بودم مستقیم رفتم سراغ اولین آیه ی بوک مارک شده، همه ی خاطره هاش دوباره برام زنده میشه. حتی کاملا یادم میاد اون روزی که من رفته بودم ایستگاه قطار و این آیه ها رو با خودم می خوندم چی پوشیده بودم!

خوشحالم از اینکه تو این زمینه حافظم این طوریه لبخند، خیلی خوبه. حالا هی همسر بگه حافظه ی تصویری تو خوب نیست چشمک، به جاش یه حافظه ی آهنگین دارم، بیست مژه.