از کتاب کشف الاسرار و عده الابرار:

در ادامه ی تفسیر سوره ی بقره که خدا به فرشته ها میگه سجده کنین برای آدم و ابلیس سجده نمی کنه:

گفتند آدم را فرموند که گرد شجره مگرد، فرمان را خلاف کرد و ابلیس را فرمودند که سجود کن نکرد و فرمانرا خلاف کرد، هر دو نافرمانی کردند پس ابلیس مستوجب لعنت گشت و آدم نه، چه حکمت است؟ جواب آنست که نافرمانی آدم از جهت شهوت بود و نافرمانی ابلیس از عجب و تکبر، و تجبر و تکبر مزاحمت ربوبیت و وجب نقمت* است.

گفتند از آدم یک زلت آمد در حال وی را از بهشت بیرون کردند، و از فرزندانش هر روز چندین معاصی و زلات آید و آن گه عقوبت نمی رسد؟ جواب آنست که آدم بر بساط قرب معصیت آورد و فرزندان بر بساط محنت، و یک زلت بر بساط قرب صعب تر است از هزاران گناه بر بساط محنت.

--

نقمت یعنی عقوبت، عذاب

وجب یعنی واجب شدن

وجب نقمت یعنی واجب شدن عذاب