چند وقت پیش با همسر رفته بودیم بیرون که من گفتم از فلان چیز "خوشم می یاد" (یا شایدم گفتم "خوشم نمیاد"، به هر حال از عبارت "خوش اومدن" استفاده کردم. بلافاصله به ذهنم رسید که این عبارت واقعا یعنی چی؟ مگه "خوش" چیه که بخواد بیاد یا نیاد؟ اصلا چرا "خوش من" یا "خوش تو"؟ مگه هر کس یه "خوش" داره؟

البته بلافاصله ذهنم که اصولا علاقه ی شدیدی به این جور مباحث داره، جوابشو پیدا کرد. حالا به شما هم میگم. اما چون این تا حالا جایی ثبت نشده و من جایی ندیدمش، ممکنه برداشت من غلط باشه (ولی غلط نیست، من به برداشت خودم مطمئنم چشمک).

قضیه ی این عبارت "احتمالا" (به نظر کارشناسی بنده نیشخند)، اینه که ضمیری که به "خوش" چسبیده میشه، مضاف الیه نیست، بلکه نشانه ی حرف اضافه است.

همون طور که توی متن های قدیمی که می خونین، مثلا می بینین "وزیر را گفت تا بیاید"، اینجا "وزیر را" یعنی "به وزیر".

یا همون طور که شاعر میگه "ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق"، اینجا "ناصحم" معنیش "ناصح من" نیست، بلکه یعنی "ناصح به من ..".

وقتی هم که می گیم "خوشم آمد"، در واقع بوده "من را خوش آمد"، یا "به من خوش آمد" یا اگه بخوایم خودمونی بگیم "به من خوش گذشت" یا "به نظرم خوش (خوب) اومد".

حالا از اونجایی که این ساختار الان دیگه از فارسی حذف شده و ما به جاش از حرف اضافه استفاده می کنیم، وقتی یه همچین عبارتی توی فارسی داریم، از اون به عنوان "اصطلاح" یاد می کنیم و به همین دلیل هیچ وقت اصطلاحمونو نمیشکنیم تا چیزی بهش اضافه کنیم، مثلا نمی گیم "خوشم از .... میاد". البته تو بعضی گویش ها این عبارت ساخته شده امروزه و استفاده میشه، اما خیلی کمه، تو بیشتر جاها هنوز این عبارتو به صورت یکپارچه استفاده می کنیم.

همین دیگه! این بود نظر کارشناسی من! الان مفهومه یا بازم توضیح بدم چشمک؟