یه دختر معمولی با یه زندگی معمولی
 
قالب وبلاگ

 

چیز قابل به عرضی نیست که من بخوام بهتون یاد بدم، اما چون المیرا خانوم گفتن بگم چیزی که یاد گرفتمو، بهتون میگم.

برای مسیریابی اگه گوشیتون اینترنت داشته باشه، می تونین صفحه ی گوگل مپو باز کنین. وقتی آدرستونو می زنین، ازتون می پرسه می خوای ابزار مسیریابی گوشیتو روشن کنی یا نه (ِیا یه چیزی تو این مایه ها می پرسه)؟ شما اگه بزنین Yes، به صفحه ی تنظیمات گوشیتون منتقل می شین.

یکی از گزینه های اونجا جی پی اسه. اگه جی پی اسو روشن کنین، کاملا به صورت دقیق مشخص میشه شما کجا هستین و مقصدتون کجاست. البته در مورد مقصدای ایران مطمئن نیستم، اما اینجا شما اسم خیابون و شماره پلاک وش هرو که بزنین، همیشه یه آدرس منحصر به فرد هست که به صورت کاملا دقیقه براتون روی نقشه مشخص می کنه. نقشه های اینجا همیشه آپدیته، تو ایران نمی دونم چه جوریه.

خلاصه، وقتی جی پی اس فعال باشه، دقیقا مشخصه که شما باید از کدوم طرف برین تا برسین به مقصد و روی نقشه خودش براتون یه خط میکشه بین جایی که الان هستین و مقصد مورد نظر.

تو این حالت سیستم خیلی خیلی دقیقه، یعنی اگه شما 20 متر برین و به گوشیتون دوباره نگاه کنین، کاملا نشون میده شما یه مقداری جا به جا شدین. حتی وقتی سر یه سه راهی وای می ایستن، بالاخره شما توی یکی از راه های سه راهی وای می ایستین دیگه، بهتون دقیقا نشون میده شما الان کدوم ور سه راهی وایستادین، یعنی توی کدوم خیابونش هستین.

اما مشکلی که اینترنت ما تو اینجا داره اینه که، طبق قرارداد اینترنت ما، جی پی اس، مجانی نیست و اتفاقا قیمتش هم خیلی گرونه. فکر کنم هر بار استفاده اش حداقل یکی دو یورو برامون می افته.

اما راه دوم چیه؟ اینکه توی قسمت تنظیمات گوشیتون (که خودش شما رو به اونجا منتقل کرده)، یه گزینه ی دیگه رو انتخاب کنین که دقیق اسمش یادم نیست، ولی چیزی شبیه اینه: از طریق سیستم WiFi از خود گوگل مپ استفاده کنین برای نشون دادن محلتون (امیدوارم درست یادم باشه).

اون گزینه رو که انتخاب می کنین، من دقیقا نمی دونم چطوری داره برای شما مسیریابی می کنه تا معلوم کنه شما کجا هستین، ولی خب بهتون میگه دیگه!

تو این حالت شما رو به صورت یه پیکان نشون میده. جهت این پیکان به سمتی هست که توش حرکت می کنین. این سیستم اصلا دقیق نیست، یعنی شما 500 مترم که برین، اون نمی فهمه!!

من فکر می کردم اینم مثل جی پی اس دقیقه، واسه همین هی مسیرمو اشتباه می رفتم. آخه عملا اصلا نمی تونستم از سیستم استفاده کنم، هرچی حرکت می کردم، هی می گفت تو همونجایی!

چیزی که همسر به من یاد داد اینه که برای استفاده از سیستم مسیریابی تو این حالت، باید هی که به سر دوراهی می رسین، اسم خیابونی که هستینو بزنین توی گوگل مپ و عملا دستی چک کنین که الان کجا هستین، مقصد کجاست و چطوری می تونین برین اونجا؟ یعنی مثل حالت عادی که با گوگل مپ می خواین محلی رو پیدا کنین.

--

راستی من چند تا چیزو به شدت بهتون توصیه می کنم کار کردن باهاشو یاد بگیرین، واقعا مفیده و اکثر ما ایرانی ها تا وقتی تو ایران هستیم خیلی کم ازش استفاده می کنیم.

1) یکیش همین گوگل مپه. حتی گوگل مپ ایران (حداقل تهرانش) هم تقریبا کامله، سعی کنین از تکنولوژی استفاده کنین. اگر هم جایی از گوگل مپ اشتباه هست، ایمیل بزنین درست می کنن. ما خودمون یه بار شهر خودمونو نگاه می کردیم تو گوگل مپ، اسم یکی از خیابوناشو اشتباهی روی یکی دیگه گذاشته بودن. همسر همه ایمیل زد بهشون و گفت که توی نقشه ی شما اسم این خیابون کنار فلان خیابون اینه، در حالی که این غلطه و درستش اینه. چند وقت بعد درستش کردن.

پس فکر نکنین همه جا این طوریه که ایمیلا رو مستقیم میریزن تو سطل آشغل، اگه چیزی اشتباهه، تلاش کنین برای درست کردنش. بیاین سعی کنیم کمک کنیم به بهتر شدن نقشه ی شهرامون تو گوگل مپ لبخند.

2) یه تکنولوژی دیگه که آدم باید یاد بگیره ازش استفاده کنه، یه چیزیه به اسم doodle. اینجا استادا یا بچه ها وقتی می خوان رای گیری کنن، doodle راه می اندازن. میرین تو سایت doodle.com، و گزینه های موجودتون برای رای گیری و توضیحات مربوط به رای گیری رو می نویسین و بعد ایمیل کسایی که میخواین توی رای گیری شرکت کننو وارد می کنین. برای همشون لینک دودل ایمیل میشه و توی رای گیری شرکت می کنن.

اگه خواستین میتونین یه گزینه رو انتخاب کنین که هر وقت دودل آپدیت شده، بهتون با ایمیل اطلاع داده بشه.

3) یه تکنولوژی دیگه، تقویم گوگله (google calander). اینم خیلی گزینه ی خوبیه، اگه کلاس یا قرارملاقات هفتگی یا ماهانه ای دارین توش وارد می کنین، می تونین حتی یادآور هم براش تعیین کنین که مثلا ایکس ساعت/روز/دقیقه قبل از اینکه رخداد مورد نظر اتفاق بیفته بهتون یه ایمیل بزنه و یادآوری کنه.

یه خوبی دیگه ی این تقویم اینه که می تونین با دوستاتون یا کسایی که می خواین برنامه ی شما رو بدونن به اشتراک بذارین. مثلا استاد من تقویمش با همه ی دانشجوهاش به اشتراک گذاشته شده. این طوری من دقیقا می دونم استادم چه روزایی کجاست، حتی روزایی که می خواد بره سفر یا کنفرانسو هم مشخص می کنه.

این خیلی بهتر از اینه که آدم بره در اتاق استاد، تازه استاد یه ساعت فکر کنه، ببینه با کی کِی قرار داره! آخرش هم روز مورد نظر بفهمین شما یا استادتون اون روز کار دیگه ای داشتین.

فعلا همینا رو تمرین کنین، تا بعدا اگه چیز دیگه ای یاد گرفتم بهتون بگم چشمک.

 

[ ۱۳٩۳/٥/٢٢ ] [ ٥:٠۱ ‎ب.ظ ] [ دختر معمولی ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

من یه دختر معمولی هستم که با همسرم توی یه شهر کوچیک آلمان یه زندگی دانشجویی خیلی معمولی داریم و اینجا میخوام همین روزای ساده ولی قشنگ زندگیمونو ثبت کنم. البته زندگی ما هم مثل همه ی زندگی ها فراز و نشیب های زیادی داشته و داره ولی داشتن این فراز و نشیب ها خودش معمولیه! -------------------------------------------------- اگر سوالی در مورد پذیرش توی آلمان داشتین، اول از همه لطفا به سایت اپلای ابرود دات ارگ مراجعه کنید. ----------------------------------------------- اگه نتونستید جواب سوالاتونو بگیرین، من تا جایی که بتونم بهتون کمک می کنم، ولی ازتون خواهش می کنم، سوالاتون رو فقط و فقط توی پست "از من بپرسید" که تنها پست توی برچسب "از من بپرسید" هست، بپرسید، یعنی این آدرس: http://mamooli.persianblog.ir/post/524/ در غیر این صورت به احتمال زیاد جواب داده نمیشه. ------------------------------------------------ اگه رمز می خواین، بگین. -------------------------------------------------- اگه با من کار دارین، به این آدرس ایمیل بزنین: mamooli_persianblog@yahoo.com
نويسندگان
موضوعات وب
صفحات اختصاصی
امکانات وب